استاد حبیب الله بهرامی چهره برجسته فرهنگی خوزستان
✍منوچهربرون آشنایی من با حبیبالله بهرامی به سالهایی بازمیگردد که هنوز گرمای دههٔ هفتاد بر دیوارهای شهر اهواز نشسته بود و ما، نوجوانانی غرق در شوق دانستن، در پی عبور از دبیرستان و رسیدن به دانشگاه بودیم. روزهایی بود که عشق به درس و عطش فهمیدن، ما را از کوچههای خاکی به تالارهای کوچک و […]
✍منوچهربرون
آشنایی من با حبیبالله بهرامی به سالهایی بازمیگردد که هنوز گرمای دههٔ هفتاد بر دیوارهای شهر اهواز نشسته بود و ما، نوجوانانی غرق در شوق دانستن، در پی عبور از دبیرستان و رسیدن به دانشگاه بودیم.
روزهایی بود که عشق به درس و عطش فهمیدن، ما را از کوچههای خاکی به تالارهای کوچک و بزرگ دانشگاه میکشاند؛ جایی که کتابها سنگینتر، واژهها عمیقتر و چشمها تشنهتر بودند.
آن زمان که پایمان به محافل ادبی باز شد، انگار قدم به دنیایی دیگر گذاشته بودیم؛ دنیایی که در آن واژهها همچون رودخانهای زلال جریان داشتند و شاعران و نویسندگان، نگهبانان نور بودند.

در میان استادان و بزرگان آن محافل، که هر کدام چند نسل از ما جلوتر بودند ـ هم از نظر سن و هم تجربه ـ چهرهای بود که زودتر از همه درخشش خاصی به چشم میآمد؛ جوانی با موهای فرفری، عینکی تهاستکانی، لبخندی آرام و رفتاری نجیب. او همیشه دستی در شعر داشت و دستی در طنز؛ دستی در روزنامهها و دستی در عکاسی؛ و در نهایت، دستی توانمند در روابط عمومی. چنان که گویی بهجای آچار فرانسه، خود «فرانسهٔ آچارها» بود؛ مردی چندبُعدی، پرتوان و خستگیناپذیر.
حبیبالله بهرامی تنها یک شاعر یا نویسنده نبود؛ او ترکیبی از نبوغ، ظرافت، و دانایی بود. در هر جمعی، بیآنکه بلند سخن بگوید، حضورش وزنی داشت؛ از آن دست انسانهایی که سکوتشان هم معنا دارد. نگاهش همیشه به جزئیات بود: سایهٔ درختی افتاده بر دیواری کاهگلی، لبخند کوتاه یک رهگذر، یا جملهای ساده که میتوانست جرقهٔ یک شعر باشد. سالهاست که این آشنایی ادامه دارد؛ بیش از چهار دهه دوستی، همنفسی و همقدمشدن در مسیر فرهنگ. و شگفتآور است که با وجود گذر زمان، پا به سن گذاشتن، و سنگینی تجربهها، هنوز هم در او شور جوانی موج میزند؛ شوری که هر نویسنده و شاعر راستینی را تا آخرین روز همراهی میکند.
حبیبالله را میتوان بیتردید یکی از چهرههای برجستهٔ فرهنگی خوزستان دانست؛ چهرهای که ریشههایش در خاک گرم جنوب و برگهایش در آفتاب اندیشه روییدهاند. او از آن نسل است که بیش از آنکه برای خود بنویسد، برای مردم و برای زمانه نوشت؛ برای خیابانهایی که امروز غبار بر آنها نشسته و برای خاطراتی که هنوز زندهاند. آثار او، از یادداشتهای کوتاه تا طنزهای اجتماعی، از شعرهای لطیف تا گزارشهای روزنامهای، بخشی از ثبت تاریخ فرهنگی این سرزمیناند؛ تاریخی که اگر جمعآوری و منتشر نشود، بخشی از حافظهٔ ما گم خواهد شد.
ای کاش زودتر از انکه دیر شود و دستهای مسئولیتپذیری پیدا شوند که آثار پراکندهٔ او را گردآوری کنند؛ تا کتابی شکل بگیرد از جنس همان مرد: صادق، روشن، چندبعدی و سرشار از زندگی.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید