بخشی از مهریه به کتاب اختصاص یابد؛ پیشنهادی برای شکلگیری کتابخانههای کوچک خانوادگی
✍️ محمد شریفی جمعه ۲۹ آبان ۱۴۰۵، در آیین رونمایی از کتاب «کهندیار جانکی»، اثر ارزشمند مهندس مهدی داودی، که با استقبال شایسته مردم و علاقهمندان فرهنگ و کتاب در تالار ادارهکل کتابخانههای عمومی استان خوزستان برگزار شد، بهعنوان یکی از سخنرانان این آیین، پیشنهادی فرهنگی را به گفتمان گذاشتم؛ پیشنهادی با این مضمون که: […]
✍️ محمد شریفی
جمعه ۲۹ آبان ۱۴۰۵، در آیین رونمایی از کتاب «کهندیار جانکی»، اثر ارزشمند مهندس مهدی داودی، که با استقبال شایسته مردم و علاقهمندان فرهنگ و کتاب در تالار ادارهکل کتابخانههای عمومی استان خوزستان برگزار شد، بهعنوان یکی از سخنرانان این آیین، پیشنهادی فرهنگی را به گفتمان گذاشتم؛ پیشنهادی با این مضمون که: «بخشی از مهریه دخترانمان را به کتاب و شکلگیری کتابخانههای کوچک خانوادگی اختصاص دهیم.»
خوشبختانه این پیشنهاد با استقبال و توجه حاضران روبهرو شد. همین اقبال، انگیزهای شد تا برای تبیین بیشتر این ایده، با اندکی بازنگری، آن را در فضای رسانهای نیز مطرح کنم.
اما بعد؛
همه نیک میدانیم که کتاب، حافظه ماندگار ملتها و مهمترین ابزار انتقال اندیشه، تجربه و میراث فرهنگی از نسلی به نسل دیگر است. اگر امروز فردوسی، سعدی، حافظ، مولانا و بیهقی را میشناسیم، حاصل تلاش بزرگانی است که نوشتند و میراث فکری خود را از گزند فراموشی در امان داشتند.
با وجود چنین پیشینه درخشان فرهنگی، کتاب در زندگی بسیاری از خانوادههای ایرانی جایگاه شایستهای ندارد. گرانی کتاب، دشواریهای معیشتی و ضعف فرهنگ مطالعه، از جمله عواملی هستند که به غربت کتاب دامن زدهاند. البته احیای این فرهنگ تنها بر عهده دولت و نهادهای فرهنگی نیست؛ خانوادهها نیز میتوانند در این مسیر نقشی تعیینکننده داشته باشند.
در همین راستا، دو پیشنهاد فرهنگی را مطرح میکنم:
نخست؛ بیست جلد کتاب در کنار جهیزیه دختران
پیشنهاد میکنم خانوادهها در کنار اقلام متعارف جهیزیه، دستکم بیست جلد کتاب ارزشمند در موضوعاتی همچون ادبیات و شعر، تاریخ و فرهنگ ایران، فلسفه و حکمت، روانشناسی خانواده، تربیت فرزند، داستان و رمان نیز در نظر بگیرند.
چه زیباست اگر دختر و پسری که زندگی مشترک خود را آغاز میکنند، در کنار وسایل ضروری زندگی، کتابخانهای کوچک نیز به خانه جدید خود ببرند.
دوم؛ اختصاص بخشی از مهریه به کتاب
پیشنهاد دیگر آن است که زوجین، با توافق و رضایت متقابل، بخشی از مهریه را به تعدادی کتاب ارزشمند و ماندگار اختصاص دهند؛ اقدامی فرهنگی و نمادین که میتواند کتاب را به یکی از زیباترین نشانههای آغاز زندگی مشترک تبدیل کند.
بدیهی است این پیشنهادها نباید به الزام، تحمیل هزینه یا رقابت در تجملات ازدواج تبدیل شوند؛ مقصود، بنیانگذاری سنتی داوطلبانه و آگاهانه برای ترویج دانایی و کتابخوانی است.
اگر این دو پیشنهاد در جامعه رواج یابند، میتوان امیدوار بود که هر سال هزاران کتابخانه کوچک خانوادگی شکل بگیرد؛ کتابخانههایی که بهتدریج گسترش مییابند و به میراثی ارزشمند برای نسلهای آینده تبدیل میشوند.
به باور من، جهیزیهای که در آن کتاب جایی ندارد، چیزی کم دارد؛ همانگونه که خانهای بدون کتابخانه، از یکی از زیباترین جلوههای زندگی فرهنگی محروم است.
بیایید در کنار طلا، مبلمان و دیگر وسایل زندگی، اندیشه و دانایی را نیز به فرزندانمان هدیه کنیم.
چه میراثی ارزشمندتر از آنکه به جای انبوهی از اشیای مصرفی، گنجینهای از اندیشه و آگاهی برای نسل آینده به یادگار بگذاریم؟
در پایان، از مدیران و مسئولان محترم ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی، میراث فرهنگی، کتابخانههای عمومی، سازمان تبلیغات اسلامی، آموزشوپرورش، مراکز دانشگاهی، اهالی فرهنگ و قلم، اصحاب رسانه و از همه مهمتر، مردم شریف و فرهنگدوست درخواست میکنم در ترویج و تحقق این پیشنهاد فرهنگی و شکلگیری چنین نهضتی، همت و همراهی کنند.
بیایید کتاب را دوباره به متن زندگی خانوادههای ایرانی بازگردانیم؛ شاید بیست جلد کتاب، آغاز راهی باشد که نسلهای آینده ما را به خاطر آن سپاسگزار باشند.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید