چند جان دیگر باید گرفته شود تا راهی به زندگی باز شود؟
✍منوچهربرون/ گاهی خبر یک تصادف، فقط چند خط در میان انبوه خبرهای روزانه نیست؛ زخمی است بر حافظه جمعی یک شهر و اندوهی است که خانوادههایی را برای همیشه در سکوت فرو میبرد. چند هفته پیش، آقای شهابی و همسرش خانم قاسمی، زوج جوانی بودند که برای شرکت در مراسمی راهی قلعهتل شدند، اما در […]
✍منوچهربرون/
گاهی خبر یک تصادف، فقط چند خط در میان انبوه خبرهای روزانه نیست؛ زخمی است بر حافظه جمعی یک شهر و اندوهی است که خانوادههایی را برای همیشه در سکوت فرو میبرد. چند هفته پیش، آقای شهابی و همسرش خانم قاسمی، زوج جوانی بودند که برای شرکت در مراسمی راهی قلعهتل شدند، اما در جاده ورودی هفتکل گرفتار حادثهای تلخ شدند. خانم قاسمی در دم جان باخت و همسرش با جراحاتی شدید به بیمارستان منتقل شد. امروز نیز خبر جانباختن یک خانواده پنجنفره در جاده باغملک به اهواز، بار دیگر داغی سنگین بر دل مردم خوزستان گذاشت.
این حوادث، هرچند در ظاهر اتفاقاتی جداگانهاند، اما وقتی در یک مسیر پرتردد و در امتداد سالها مطالبه برای تکمیل و ایمنسازی جاده رخ میدهند، دیگر نمیتوان آنها را صرفاً به بدشانسی رانندگان یا خطای انسانی نسبت داد. باید پرسید سهم زیرساختهای فرسوده، کمبود ایمنی، تأخیر در اجرای پروژهها و ضعف نظارت در این حوادث چقدر است؟
مسیر دوراهی غیزانیه به دهدز، یکی از محورهای پرتردد خوزستان است؛ مسیری که برای بسیاری از مردم، راه ارتباطی میان شهرها، خانوادهها، محل کار و زندگی است، اما متأسفانه در افکار عمومی به نام تلخ «جاده مرگ» شناخته میشود. نامی که نباید به یک عادت زبانی تبدیل شود؛ زیرا پشت این عنوان، جان انسانهایی قرار دارد که با امید رسیدن به مقصد حرکت میکنند و گاه هرگز به خانه بازنمیگردند.
بنا بر اظهارات فرماندار هفتکل، پیگیریهای متعددی از سوی شهرستان برای تسریع در تکمیل این مسیر انجام شده است؛ اما ظاهراً پیمانکاران و مجموعههای مسئول، از جمله دستگاههای مرتبط با راهداری، با توجه به مشکلات و برنامهریزیهای خود پیش میروند. این توضیح ممکن است بخشی از واقعیت اجرایی پروژه باشد، اما پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا برنامهریزیهای اداری و محدودیتهای پیمانکاری باید بر ضرورت حفظ جان مردم مقدم باشد؟
پروژههای عمرانی ممکن است با کمبود اعتبار، مشکلات فنی، تأخیر در تأمین مصالح یا اختلافات اجرایی روبهرو شوند؛ اما در جادهای که هر روز محل عبور هزاران شهروند است، نمیتوان تا پایان پروژه دست روی دست گذاشت. ایمنسازی نقاط حادثهخیز، نصب علائم هشداردهنده، اصلاح نقاط پرخطر، روشنایی مناسب، خطکشی و نظارت مستمر، اقداماتی است که میتواند همزمان با ادامه عملیات عمرانی انجام شود. ضرورت دارد دستگاههای مسئول، برنامهای روشن و زمانبندیشده برای تکمیل پروژه و کاهش خطرات فوری ارائه کنند.
مردم حق دارند بدانند این پروژه در چه مرحلهای قرار دارد، چه میزان اعتبار برای آن پیشبینی شده، موانع اصلی تکمیل آن چیست و چه زمانی قرار است به سرانجام برسد. شفافیت در چنین موضوعی فقط یک مطالبه رسانهای نیست؛ بخشی از مسئولیت دستگاههایی است که وظیفه حفاظت از جان شهروندان را بر عهده دارند.
باید از مسئولان شهرستانی و استانی پرسید: آیا صدای خانوادههایی که عزیزانشان را در این مسیر از دست دادهاند، به اندازه کافی شنیده شده است؟ آیا برای رفع موانع اجرایی و هماهنگی میان دستگاهها، ارادهای فراتر از مکاتبات و جلسات اداری وجود دارد؟ چرا باید هر بار پس از وقوع حادثهای تلخ، دوباره وعده پیگیری و تسریع در کارها مطرح شود؟
هیچ پروژهای آنقدر مهم نیست که جان انسانها در انتظار تکمیل آن قربانی شود. جاده باید مسیر رسیدن باشد، نه نقطه پایان زندگی. خانوادههایی که امروز عزادارند، با هیچ عذر اداری و هیچ وعدهای عزیزان خود را بازنمییابند.
کاش پیش از آنکه خبر دیگری از پرکشیدن یک خانواده، یک زوج جوان یا چند مسافر دیگر منتشر شود، مسئولان به این پرسش پاسخ دهند: چند چراغ دیگر باید در خانهها خاموش شود تا چراغ ایمنی در این جاده روشن شود؟
جاده مرگ را نمیتوان با نامگذاری تغییر داد؛ باید آن را با اراده، اعتبار، نظارت و اقدام فوری به جاده زندگی تبدیل کرد.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید