از شور جوانی تا پاسداری از میراث خوزستان
✍منوچهر برون/ مجتبی گهستونی را از انجمن هنری شیدا میشناسم؛ از روزهایی که نوجوانی علاقهمند بود و در کنار ما در نشستهای ادبی حضور پیدا میکرد. همان روزها میشد در او نشانههای یک ذهن خلاق و قلمی نافذ را دید؛ ذهنی که به اطراف خود با دقت نگاه میکرد و از دل اتفاقات، پرسشها و […]
✍منوچهر برون/
مجتبی گهستونی را از انجمن هنری شیدا میشناسم؛ از روزهایی که نوجوانی علاقهمند بود و در کنار ما در نشستهای ادبی حضور پیدا میکرد. همان روزها میشد در او نشانههای یک ذهن خلاق و قلمی نافذ را دید؛ ذهنی که به اطراف خود با دقت نگاه میکرد و از دل اتفاقات، پرسشها و موضوعات تازه بیرون میکشید.
بهتدریج علاقه مجتبی به روزنامهنگاری بیشتر شد. آن روزها در اهواز دو روزنامه «نور» و «فجر» منتشر میشد. من در روزنامه نور فعالیت داشتم و مجتبی در کنار استاد حبیبالله بهرامی و جمعی از جوانان علاقهمند، مسیر خود را در روزنامه فجر آغاز کرد. آن دوران، برای بسیاری از جوانان اهل قلم، مدرسهای برای آموختن، تجربهکردن و شناختن دنیای رسانه بود؛ مدرسهای که مجتبی نیز از آن بهره گرفت و بهمرور هویت حرفهای خود را پیدا کرد.
مجتبی گهستونی متولد سال ۱۳۵۸ در اهواز است. علاقه او به فرهنگ و هنر از کودکی و با حضور در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شکل گرفت؛ جایی که تجربههایی در زمینه فعالیتهای فرهنگی و تئاتر به دست آورد. پدرش در سینما فعالیت میکرد و همراهی با او در سفر به شهرهای مختلف، دریچهای تازه به روی مجتبی گشود؛ دریچهای که او را به سینما، تاریخ، فرهنگ و میراث فرهنگی علاقهمند کرد.
اما آنچه مسیر حرفهای گهستونی را متمایز میکند، عبور از روزنامهنگاری صرف و پیوندزدن قلم با دغدغههای فرهنگی، تاریخی و گردشگری است. او بهتدریج میراث فرهنگی خوزستان را به یکی از محورهای اصلی فعالیت خود تبدیل کرد؛ میراثی که تنها در بناهای تاریخی خلاصه نمیشود، بلکه آیینها، باورها، سبک زندگی، تنوع قومی و حافظه تاریخی مردم این سرزمین را نیز در بر میگیرد.
راهاندازی انجمن میراث فرهنگی تاریانا و فعالیت در انجمن هنری شیدا، بخشی از تلاشهای او برای ایجاد زمینه مشارکت فرهنگی و معرفی ظرفیتهای خوزستان بوده است. توجه به گردشگری ادیان و معرفی جامعه صابئین مندایی، پیگیری ثبت اهواز بهعنوان شهر ملی میناکاری صُبی، تلاش برای بازسازی گورستان لهستانیها در اهواز، پیشنهاد طرحهای گردشگری مضیف عربی و پیگیری ثبت ملی آیین قهوهخوری عربهای خوزستان، از جمله اقداماتی است که نشان میدهد نگاه او به میراث فرهنگی، نگاهی فراگیر و مبتنی بر تنوع فرهنگی این استان است.
گهستونی در این مسیر، تنها به معرفی داشتههای شناختهشده بسنده نکرده و شناسایی جاذبههای کمتر معرفیشده، معرفی مسیرهای گردشگری، ثبت ظرفیتهای طبیعی و همکاری با راهنمایان گردشگری را نیز دنبال کرده است. انتخاب او بهعنوان پژوهشگر برتر گردشگری خوزستان از سوی استانداری، حاصل بخشی از همین فعالیتها و پیگیریهاست.
در کنار فعالیتهای میدانی و رسانهای، تألیف کتابهایی همچون «عصرانههای سفر» و «خوزستان پشت خاکریز سیلاب» نیز بخشی از کارنامه مکتوب او را شکل میدهد. همچنین نقدهای او درباره عملکرد برخی دستگاهها در زمینه تخریب میراث فرهنگی و محیط زیست، نشان میدهد که روزنامهنگاری را صرفاً وسیلهای برای اطلاعرسانی نمیداند؛ بلکه آن را ابزاری برای آگاهیبخشی، مطالبهگری و دفاع از منافع عمومی میشمارد.
خوزستان سرزمینی با لایههای پرشمار تاریخی و فرهنگی است؛ سرزمینی که در آن اقوام، آیینها، زبانها و روایتهای گوناگون در کنار یکدیگر زیستهاند. پاسداری از این میراث، نیازمند نگاه پژوهشگرانه، تلاش مستمر و حساسیت اجتماعی است. مجتبی گهستونی از جمله فعالانی است که بخش مهمی از توان و تجربه خود را در این مسیر به کار گرفته است.
برای من، دیدن مسیر رشد جوانی که روزگاری در نشستهای ادبی انجمن شیدا حضور پیدا میکرد و امروز در حوزه روزنامهنگاری، گردشگری و میراث فرهنگی فعالیت میکند، یادآور اهمیت فرصتدادن به نسلهای جوان و باور به استعدادهای آنان است. مجتبی از همان سالهای نوجوانی پرسشگر بود و امروز نیز با قلم و فعالیتهای فرهنگی خود، در پی معرفی داشتههای سرزمینش است.
بیتردید میراث فرهنگی خوزستان هنوز ظرفیتهای فراوانی برای شناسایی، ثبت و معرفی دارد و این مسیر به همراهی و حمایت نهادهای مسئول و فعالان مستقل نیازمند است. برای مجتبی گهستونی در ادامه این راه، آرزوی سلامتی، موفقیت و روزهایی پربارتر دارم؛ به امید آنکه تلاشهایش در پاسداری از هویت تاریخی و فرهنگی خوزستان همچنان اثرگذار باشد.
منوچهر برون
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید