خطاب به وزیر راه و شهرسازی، مدیرکل راهداری خوزستان و نمایندگان مردم استان در مجلس شورای اسلامی
✍️ محمد شریفی خوزستان ظاهراً رکورددار انباشت بیتوجهیها، وعدههای صدمنیکغاز و پروژههای نیمهتمامی است که بهای آن را مردم با جان عزیزانشان میپردازند! پانزدهم آبان ۱۴۰۵، این بار جاده باغملک ـ هفتکل پنج عضو یک خانواده را بلعید؛ پدر و مادری جوان و سه فرزندشان که از جشن عروسی یکی از بستگان بازمیگشتند، اما […]
✍️ محمد شریفی
خوزستان ظاهراً رکورددار انباشت بیتوجهیها، وعدههای صدمنیکغاز و پروژههای نیمهتمامی است که بهای آن را مردم با جان عزیزانشان میپردازند!
پانزدهم آبان ۱۴۰۵، این بار جاده باغملک ـ هفتکل پنج عضو یک خانواده را بلعید؛ پدر و مادری جوان و سه فرزندشان که از جشن عروسی یکی از بستگان بازمیگشتند، اما به جای رسیدن به خانه، راهی سفری بیبازگشت شدند. خانوادهای که در چشمبرهمزدنی، از جمع زندگان به قاب خاطرهها پیوستند.
آقای وزیر! جناب مدیرکل! آقایان نماینده!
این نخستین فاجعه این جاده نیست و اگر همین رویه ادامه یابد، آخرین آن نیز نخواهد بود.
عملیات احداث باند دوم این محور در یازدهم مردادماه ۱۳۹۶ آغاز شد. آن روز وعده دادند پروژه در سه سال به سرانجام برسد؛ اما اکنون، پس از نزدیک به یک دهه، هنوز گلوگاههای حادثهخیز این جاده قربانی میگیرند و مسئولان همچنان از اعتبار، خاکبرداری و قطعات باقیمانده سخن میگویند!
بارها و بارها درباره جادههای مرگ خوزستان نوشتهام؛ هشدار دادهام، مطالبه کردهام و پیش از وقوع فاجعه زنگ خطر را به صدا درآوردهام؛ اما دریغ از یک گوش شنوا! گویی تا تابوتی بر دوش مردم تشییع نشود، هیچ هشداری جدی گرفته نمیشود.
روی سخنم با آن دسته از نمایندگانی است که برای انتصاب مدیران اجرایی رایزنی میکنند، در صدور و تثبیت احکام مدیریتی نقش دارند و برای استمرار خدمت مدیران مورد حمایت خود گریبان چاک میدهند.
اگر برای انتصاب و ابقای مدیران چنین سینهای سپر میکنید، چرا برای پاسخگویی آنان در برابر جانهای ازدسترفته مردم همانقدر حساس نیستید؟ نمایندگی، امتیاز چانهزنی برای انتصاب مدیران نیست؛ مسئولیت نظارت بر عملکرد آنان و دفاع از حقوق مردمی است که به شما اعتماد کردهاند.
چند پرسش بیپرده:
۱ – چرا پروژهای که قرار بود سهساله تکمیل شود، پس از نزدیک به ده سال همچنان نیمهتمام است؟
۲- اعتبار اولیه پروژه چقدر بود، چه میزان تخصیص یافت و سرانجام این همه سال تأخیر چه کسی باید پاسخگو باشد؟
۳- چه تاریخ قطعی و غیرقابلتوجیهی برای تکمیل و بهرهبرداری از تمام قطعات باقیمانده اعلام میکنید؟
۴ – تا زمان تکمیل پروژه، چرا برای ایمنسازی فوری نقاط حادثهخیز و جلوگیری از برخوردهای مرگبار، اقدامات مؤثر و ملموسی صورت نگرفته است؟
۵ – چرا آمار رسمی جانباختگان این محور از سال ۱۳۹۶ تاکنون منتشر نمیشود؟ بیتردید انتشار این آمار، ابعاد هولناک هزینه انسانی این تعلل چندساله را آشکار خواهد کرد.
آقایان مسئول!
مردم دیگر از پیامهای تسلیت تکراری، بازدیدهای نمایشی و وعدههای تاریخگذشته خستهاند. آنان جاده ایمن میخواهند، نه مرثیه پس از مرگ عزیزانشان!
خوزستان را نمیتوان با انبوه ثروتهای زیرزمینی و محرومیتهای روی زمینی اداره کرد؛ نمیتوان از توسعه سخن گفت، اما مردم را در جادههایی رها کرد که هر سفرشان بیم بازنگشتن دارد.
به جای تسلیت، پاسخ بدهید؛ به جای وعده، عمل کنید؛ به جای اصرار بر استمرار مدیریتها، درباره استمرار ناکامیها پاسخگو باشید.
جان مردم، وثیقه بیکفایتی هیچ پروژهای نیست و جادهها نباید گورستان وعدههای مسئولان شوند.
تا کی باید بنویسیم، هشدار بدهیم، داغدار شویم و باز هم بنویسیم؟!
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید