ایمنی مدارس؛ خطری که هر روز از کنارش می‌گذریم
✍🏻 عبدالحمید گل افشان هرروزصبح چندین میلیون دانش‌آموزراهی مدرسه می‌شوند؛امادرهمان مسیرکوتاه از حیاط تاکلاس،خطراتی کمین کرده که کمتربه آن توجه می‌شود.بانواخته شدن زنگ تفریح،دانش‌آموزان به سمت حیاط می‌شتابند؛برخی به سوی دروازه فوتبال می‌دوند،برخی کنارآبخوری صف می‌بندند و برخی درگوشه حیاط،بی‌خبرازتکه‌های شکسته کاشی و سنگ نماکه ماه‌هاست رهاشده‌اند،بازی می‌کنند. ایمنی درمدرسه مجموعه‌ای ازاقدامات ودستورالعمل‌هایی است […]
✍🏻 عبدالحمید گل افشان
هرروزصبح چندین میلیون دانش‌آموزراهی مدرسه می‌شوند؛امادرهمان مسیرکوتاه از حیاط تاکلاس،خطراتی کمین کرده که کمتربه آن توجه می‌شود.بانواخته شدن زنگ تفریح،دانش‌آموزان به سمت حیاط می‌شتابند؛برخی به سوی دروازه فوتبال می‌دوند،برخی کنارآبخوری صف می‌بندند و برخی درگوشه حیاط،بی‌خبرازتکه‌های شکسته کاشی و سنگ نماکه ماه‌هاست رهاشده‌اند،بازی می‌کنند.
ایمنی درمدرسه مجموعه‌ای ازاقدامات ودستورالعمل‌هایی است که بایدهرلحظه درجای‌جای مدرسه دیده شود؛نه واژه‌ای که تنهادربخشنامه‌ها تکرار شود.ایمنی فیزیکی یعنی محیطی که دانش‌آموزدرآن ازخطرات فیزیکی درامان باشد؛ازنگهداری منظم تجهیزات وبررسی ایمنی ساختمان تاتعبیه نرده درراه‌پله‌ها و نظارت برمکان‌های بازی.حیاط مدرسه جای شادی ودرعین حال عرصه خطراست. تیرهای فلزی دروازه فوتبال وبسکتبال که بدون حفاظ ایمنی ایستاده‌اند،دربازی‌های پرتحرک می‌توانندبه برخوردشدیدو آسیب جدی منجر شوند؛ سطل‌ها و صندلی‌های فلزی فرسوده بالبه‌های تیزومصالح ساختمانی رهاشده درگوشه حیاط نیزخطری دائمی‌اند.
شبکه برق مدارس بیشترین حوادث پنهان رادرخوددارد؛پریزهای بدون محافظ درارتفاع نامناسب،تابلوهای برقی که باافزایش انشعاب‌گیری داغ می‌شوند،جعبه‌های کنتورفرسوده و سیم‌هاوکابل‌های درهم نزدیک ورودی سالن‌ها،همگی می‌توانند منشأآتش‌سوزی باشند.پریزهابایددر ارتفاع استانداردودورازدسترس کودکان نصب و پریزهای بلااستفاده بامحافظ پوشانده شوندوتمامی شبکه برق‌رسانی مجهزبه سیستم اتصال به زمین باشد.
میز و نیمکت شکسته،کمدهای فرسوده و آبخوری‌هایی باسنگ نمای شکسته و لبه‌تیزنیزخطری برای سلامتی دانش
آموزان‌اند؛مواردی که بسیاری ازمسئولان آموزشگاه بی‌تفاوت ازکنارشان می‌گذرند تا حادثه‌ای رخ دهد و پس از آن به فکر راهکار بیفتند،درحالی که پیشگیری همیشه بهترو ارزان‌ترازجبران است.
پروژه مهر و فرصت تابستان دقیقاً برای رفع همین کمبودهاست،امابرخی مدارس تعمیرات رابه شهریوروحتی مهر و آبان می‌کشانند؛همان روزهایی که دانش‌آموزان درمدرسه حضور دارندومصالح و ابزار، خطری مضاعف برایشان می‌شود.در بازدیدهای میدانی بارها شاهدبوده‌ام که وسایل شکسته وفرسوده درمحیط مدرسه انباشته شده‌اند؛درحالی که کادراداری مدارس باید صورت‌برداری دقیق از این وسایل را انجام دهندو انتقال آن‌ها رابه انبارهای ازپیش پیش‌بینی‌شده ادارات آموزش و پرورش پیگیری کنند.
ممکن است برخی مدیران بگویند بودجه‌ای ندارند؛اما این‌جا نباید مدیر مدرسه را به چالش کشید، بلکه مسئولان ادارات آموزش و پرورش باید به فکر راهکار اساسی و تأمین منابع باشند، چرا که جان و سلامت دانش‌آموزان فوق‌العاده ارزشمند است.یکی دیگر از خطرات کم‌توجه‌شده، شیشه‌های شکسته در و پنجره‌های برخی کلاس‌ها و سالن‌هاست. شیشه‌های ترک‌خورده یاشکسته که گاه ماه‌ها تعویض نمی‌شوند،در اثر وزش باد، برخورد توپ یا حتی فشار ساده دست دانش‌آموز می‌توانند فروبریزند و به بریدگی‌های عمیق منجر شوند.
متأسفانه برخی مدیران با توجیه «شیشه سالم است» یا «بودجه تعویض نداریم»، خطر را نادیده می‌گیرند؛ در حالی که یک شیشه ترک‌خورده، بمبی ساعتی است که هر لحظه ممکن است در اوج شلوغی زنگ تفریح عمل کند.استفاده از شیشه‌های نشکن یا نصب حفاظ ایمنی درطبقات وراهروهای پرتردد،حداقل اقدامی است که باید در اولویت برنامه‌های نگهداری مدارس قرار گیرد.ایمنی کارگاه‌های هنرستان‌ها نیز مقوله‌ای جدا و بسیارحساس است.هنرجویان در کارگاه‌های چوب، فلز، برق و اتومکانیک با ابزارهای برنده،دستگاه‌های چرخان، جریان برق فشار قوی و مواد شیمیایی سروکار دارند و یک لحظه غفلت می‌تواند به قطع عضو، سوختگی یا برق‌گرفتگی منجرشود.
متأسفانه دستگاه‌های فرسوده بدون حفاظ سیم‌های لخت، نبود تهویه مناسب و انبار مواد قابل اشتعال،کارگاه را به یکی از پرخطرترین نقاط مدرسه تبدیل کرده است.در این میان، نقش هنرآموزان بی‌بدیل است؛ آنان باید ازنخستین روز سال تحصیلی، پیش از آنکه هنرجو دست به ابزارببرد،اورابااصول ایمنی آشنا کنند: نحوه صحیح استفاده ازدستگاه‌ها،الزام استفاده ازعینک ودستکش ایمنی، ممنوعیت شوخی درکارگاه، مسیرهای خروج اضطراری ونحوه برخوردبا حوادث. این آموزش‌هانبایدبه یک جلسه تشریفاتی محدودشود،بلکه بایدمستمروعملی در طول سال تکرارشودتاایمنی‌به‌فرهنگی نهادینه‌تبدیل شود.
به‌باورنویسنده،ایمنی‌مدارس‌بایدازحالت‌شعاری‌بیرون بیایدوبه‌برنامه‌ای‌عملی،زمان‌بندی‌شده ونظارت‌شده‌تبدیل‌شود؛برنامه‌ای‌که‌در آن‌تابستان،فصل‌رفع‌خطرباشدنه‌فصل انباشت‌آن.
اکنون‌این‌پرسش‌جدی‌پیش روی‌مسئولان‌آموزش‌وپرورش‌قراردارد: تا چه زمانی باید شاهد رها شدن مصالح ساختمانی در حیاط، سیم و کابل‌های برق فرسوده،شیشه‌های شکسته و تجهیزات معیوب درمدارس باشیم،وچه زمانی ایمنی دانش‌آموزان به اولویت نخست تصمیم‌گیری‌ها تبدیل خواهد شد؟
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید