فرزند خوزستان ؛صدای علم در سپهر ارتباطات

✍منوچهربرون/

گاهی خوزستان را با نفت و نخل و رودخانه‌هایش می‌شناسند؛ با گرمایی که در تابستان نفس شهر را به شماره می‌اندازد و با مردمانی که سال‌هاست در سخت‌ترین شرایط، زندگی و امید را کنار هم نگه داشته‌اند. اما خوزستان فقط سرزمین صنعت و جغرافیا نیست؛ سرزمین انسان‌هایی است که در گوشه‌های مختلف علم، فرهنگ، هنر و رسانه، نام این دیار را به نقاط دیگری از کشور برده‌اند.
در میان چهره‌های علمی و دانشگاهی حوزه رسانه و ارتباطات، نام محسن شاکری‌نژاد برای اهالی رسانه نامی آشناست؛ چهره‌ای برخاسته از خوزستان که مسیر علمی خود را تا بالاترین سطوح دانشگاهی ادامه داده و امروز در یکی از مهم‌ترین عرصه‌های ارتباطات کشور، یعنی دانشگاه و پژوهش رسانه‌ای، فعالیت می‌کند.
شاکری‌نژاد دارای دکترای علوم ارتباطات از دانشگاه علامه طباطبایی است؛ دانشگاهی که سال‌هاست یکی از مهم‌ترین مراکز تربیت نیروهای متخصص علوم ارتباطات در کشور به شمار می‌رود. او امروز عضو هیأت علمی دانشگاه صداوسیما و رئیس دانشکده ارتباطات و رسانه این دانشگاه است؛ جایگاهی که بیش از آنکه یک عنوان اداری باشد، مسئولیتی سنگین در قبال نسل آینده متخصصان رسانه محسوب می‌شود.
مسیر مدیریتی و علمی او نیز تنها به یک عنوان محدود نشده است. معاون آموزش و پژوهش دانشکده ارتباطات، مدیر پژوهش و فناوری دانشگاه و معاون فرهنگی و دانشجویی دانشگاه صداوسیما، بخشی از سوابق اوست؛ تجربه‌هایی که نشان می‌دهد فعالیت شاکری‌نژاد در دانشگاه، صرفاً به کلاس درس و تدریس محدود نمانده و در حوزه‌های پژوهش، آموزش، فرهنگ و مدیریت دانشگاهی نیز امتداد یافته است.
اما شاید آنچه بیش از عناوین علمی و مدیریتی، او را برای دوستان و همکارانش متمایز می‌کند، وجه انسانی و مردمی او باشد. در محیط دانشگاه گاهی فاصله میان استاد و دانشجو آن‌قدر زیاد می‌شود که علم در پشت دیوارهای عنوان و مقام محصور می‌ماند؛ اما استادانی هستند که تلاش می‌کنند این فاصله را کمتر کنند و دانشگاه را از یک ساختمان و مجموعه اداری، به یک محیط زنده برای گفت‌وگو و رشد تبدیل کنند.
شاکری‌نژاد از جمله استادانی است که به گفته اهالی این حوزه، ارتباط نزدیک و بی‌تکلفی با دانشجویان و بدنه دانشگاه دارد. شاید همین روحیه مردمی است که به دانش او رنگ دیگری می‌دهد؛ زیرا ارتباطات پیش از آنکه علمِ انتقال پیام باشد، علمِ فهم انسان است. کسی که درباره افکار عمومی، رسانه و جامعه سخن می‌گوید، اگر نتواند صدای مردم را بشنود، بخشی از معنای واقعی ارتباطات را از دست داده است.
حوزه تخصصی او نیز دقیقاً در نقطه‌ای قرار دارد که امروز بیش از همیشه اهمیت یافته است؛ رسانه، ارتباطات و افکارسنجی. در روزگاری که جامعه با انبوهی از پیام‌ها، اخبار، شبکه‌های اجتماعی و روایت‌های متنوع روبه‌روست، شناخت افکار عمومی دیگر یک موضوع حاشیه‌ای نیست. تصمیم‌گیران، رسانه‌ها و حتی دانشگاه‌ها برای شناخت جامعه نیازمند پژوهش‌های دقیق و علمی هستند.
تألیف کتاب‌ها و انتشار مقالات متعدد در حوزه رسانه، ارتباطات و افکارسنجی، بخشی از تلاش علمی شاکری‌نژاد در همین مسیر است. اهمیت این آثار تنها در تولید ادبیات علمی نیست؛ بلکه در این است که پژوهش می‌تواند میان دانشگاه و میدان واقعی رسانه پلی ایجاد کند؛ پلی که اگر ساخته نشود، دانشگاه در یک سوی ماجرا و رسانه و جامعه در سوی دیگر باقی خواهند ماند.
خوزستان نیز بیش از هر زمان دیگری به چنین پیوندی نیاز دارد. استانی که رسانه در آن سابقه‌ای طولانی و تأثیرگذار دارد و روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه فراوانی از این خاک برخاسته‌اند، باید بیش از گذشته از ظرفیت‌های علمی خود برای شناخت مسائل ارتباطی، فرهنگی و اجتماعی استفاده کند.
شاید یکی از افتخارات خوزستان همین باشد که فرزندانش تنها در میدان صنعت و اقتصاد حضور ندارند؛ در دانشگاه، فرهنگ، رسانه و پژوهش نیز می‌توانند در سطح ملی نقش‌آفرین باشند.
محسن شاکری‌نژاد را می‌توان در همین قاب دید؛ فرزند خوزستانی که از جغرافیای جنوب برخاسته و به میدان علم ارتباطات رسیده است. مسیری که طی کرده، یادآور این حقیقت است که سرمایه واقعی هر سرزمین، تنها منابع زیرزمینی آن نیست؛ بزرگ‌ترین سرمایه، انسان‌هایی هستند که می‌آموزند، پژوهش می‌کنند، تجربه می‌اندوزند و دانسته‌های خود را در اختیار نسل بعد قرار می‌دهند.
خوزستان اگر قرار است در آینده روایت تازه‌ای از خود ارائه کند، باید این سرمایه‌های انسانی را بیشتر ببیند؛ استادان، پژوهشگران، نویسندگان، روزنامه‌نگاران و مدیرانی که شاید نامشان کمتر از ظرفیت واقعی‌شان شنیده شده باشد.

محسن شاکری‌نژاد یکی از همین نام‌هاست؛ نامی از خوزستان در حوزه ارتباطات که مسیرش از دانشگاه گذشته، اما مقصدش تنها یک عنوان دانشگاهی نیست. مقصد اصلی، ساختن نسلی است که رسانه را نه فقط ابزار انتقال
خبر، بلکه زبان فهم جامعه بداند؛ زبانی که اگر درست آموخته شود، می‌تواند فاصله میان مردم، رسانه و مسئولان را کمتر کند.
و شاید خوزستان بیش از هر چیز به همین زبان نیاز دارد؛ زبان ارتباط، گفت‌وگو و شنیدن.