هویت خوزستانی؛ حرفی که هنوز شنیدنی است

منوچهربرون/

روزی به دعوت یکی از دوستان، همراه یکی از همکاران رسانه در جمعی از هنرمندان و اهالی رسانه در سالن سازمان تبلیغات اسلامی حضور داشتیم. در آن جمع، زنده‌یاد حاج سید محسن شفیعی نیز حضور داشت. دوستان از مشکلات و گلایه‌های خود در حوزه رسانه، مطبوعات، هنر و سینما سخن گفتند و سید محسن با دقت گوش می‌داد.
در پایان، مصلحت ندید سخن طولانی داشته باشد و تنها به نکته‌ای اشاره کرد که هنوز در ذهنم مانده است. گفت: «دوستان، اگر ما هویتی به نام هویت خوزستانی داشته باشیم، می‌توانیم در کشور حرف برای گفتن داشته باشیم و مطالبات خود را پیگیری کنیم؛ اما اگر این هویت نباشد، کسی حرف ما را گوش نمی‌دهد.»
این جمله کوتاه، برای من معنای بزرگی داشت. هویت خوزستانی به معنای نادیده گرفتن قومیت‌ها و فرهنگ‌های مختلف استان نیست؛ برعکس، می‌تواند نقطه اتصال همه آنها باشد. خوزستان سرزمین اقوام، زبان‌ها، آیین‌ها و فرهنگ‌های گوناگون است و همین تنوع می‌تواند بزرگ‌ترین سرمایه اجتماعی آن باشد.
بعد از جلسه، سید محسن به من گفت: «شما بُرد کردید که در خوزستان ماندید و همچنان فعال هستید.» گفتم: «حاجی، موقعیت‌هایی داشتم که شاید از نظر شخصی بهتر بود، اما خوزستان را انتخاب کردم.» لبخندی زد و گفت: «خدا خیرت بدهد.»
امروز که سال‌ها از آن دیدار گذشته، بیشتر به معنای این گفت‌وگو فکر می‌کنم. ماندن در خوزستان فقط ماندن در یک جغرافیا نیست؛ گاهی یعنی انتخاب یک مسئولیت و وفاداری به سرزمینی که به ما هویت داده است.
این روزها اهالی رسانه، هنر و ادبیات بیش از همیشه باید کنار هم باشند. اختلاف سلیقه طبیعی است، اما نباید به دشمنی و حذف یکدیگر تبدیل شود. اگر یک خبرنگار موفق شد، موفقیت او باید برای رسانه خوزستان افتخار باشد؛ اگر هنرمندی به جایگاهی رسید، باید راه را برای جوانان دیگر هموار کند؛ و اگر نویسنده‌ای در سطح ملی شناخته شد، باید دست دیگران را نیز بگیرد.
در بسیاری از جوامع، موفقیت یک نفر سکوی پرتاب نفر بعدی است؛ اما اگر هرکس پس از رسیدن به جایگاه، در را پشت سر خود ببندد، نسل بعد باید دوباره همه مسیر را از ابتدا طی کند.
خوزستان استعداد کم ندارد؛ آنچه گاهی کم داریم، همدلی و هم‌افزایی است.
باید یاد بگیریم موفقیت یک فرزند خوزستان، موفقیت همه ماست. می‌توانیم رقیب هم باشیم، اما دشمن هم نباشیم؛ می‌توانیم نقد کنیم، اما برای حذف یکدیگر تلاش نکنیم.
شاید امروز بیش از هر زمان دیگری به همان جمله زنده‌یاد حاج سید محسن شفیعی نیاز داریم: اگر هویت مشترک خود را باور کنیم و کنار هم بایستیم، می‌توانیم صدای رساتری داشته باشیم.
خوزستان زمانی قدرتمندتر خواهد بود که فرزندانش، به جای کشیدن یکدیگر به پایین، دست هم را برای بالا رفتن بگیرند.