در آستانه روز خبرنگار ؛ آزادی بیان و گردش آزاد اطلاعات و بالارفتن آستانه تحمل

✒️میترا مرادی

می خواهم از تعارفات متداول و خاص روز خبرنگار که هر ساله ما خبرنگاران در وصف خود می نویسیم فاصله بگیرم چرا که نوشتن از روز خبرنگار بیشتر رنجنامه است.
حرفه ما خبرنگاران خارج از ویترین رسانه برخلاف تصور عموم و مهیج بودن و رویارویی با سوژه های متفاوت ، چیزی جز رنج نیست. زیرا هر چه بیشتر بدانی بیشتر در عذاب و رنج خواهی بود!.
خبرنگار همواره حامل دردی مضاعف است ، هم دردهای خود و هم جامعه ای که چشم به قلم و اندیشه ی تاثیرگذار او دوخته اند تا نگارنده ی آلامش باشد.
بیان واقعیات و مسائل جامعه ( آن طور که هست) رسالتی بس سنگین و عظیم که همچون باری بر شانه های تک تک شمع افروزان راه حقیقت قرار دارد. خاصه آنکه وقتی بیان آنچه می بینی ، میشنوی و باید بنویسی در تعارض با خط قرمزها و خط کشی های تعیین شده قرار میگیرد و تو را وادار به خودسانسوری می کند!
اما… تعهد نسبت به آنچه که تو را به انجام وظیفه سوق می دهد و در نبرد تن به تن با موانع و سختی ها پیروز میدانت می کند و چه شیرین است وقتی که بعنوان یک اهرم بازدارنده نتایج زحماتت مانع از تخلفات و کجروی ها در جامعه می شود.
جامعه خبری مانند بسیاری از حرفه ها از گزند آسیب ها و آفات عاری نیست و هر از گاهی مورد بی مهری واقع می شود.
در جوامع امروزی نقش بی بدیل و موثر رسانه باعث نگرش های تاثیرگذار در مخاطبان می شود چرا که رسانه بعنوان رکن چهارم دموکراسی و نماد آزادی اندیشه و بیان محسوب می شود و استفاده درست از این آزادی می تواند بعنوان عامل مهم و بازدارنده و پاسخگو نمودن قدرتها ، نقش نظارتی ایفا کند‌.
خبرنگاری و اطلاع رسانی حرفه ای بسیار ارزشمند است به شرط آنکه در پس تحلیل ها، اخبار و گزارش ها صادقانه و بر پایه حقیقت و به دور از یکجانبه نگری و تریبون اشخاص بودن عمل کرد.
در همین راستا چه بسا روزنامه نگارانی بوده ،هستند و خواهند بود که در مقابل پایبندی به عهد و پیمان شان با جامعه از هیچ کوششی فروگذار نکرده اند و در مقابل مورد نامهربانی ها قرار گرفته اند.
امید که در هیچ کجای عالم هیچ خبرنگاری به جرم خواستن آزادی بیان و گردش آزاد اطلاعات گرفتار نگردند و آستانه تحمل همه آنقدر بالا رود که روزنامه نگار و خبرنگار به جای برخوردهای قهری فقط و فقط دغدغه ی انعکاس مشکلات و معضلات جامعه را داشته باشد.