” الهه حسین نژاد ” قربانی کدام غفلت و حلقه مفقوده جامعه است؟!

*میترا مرادی

ماجرای دردناک دختر مظلوم ایران و فرزند بی دفاع مان” الهه حسین نژاد” که بخاطر گوشی آیفونی که شاید تمام دلخوشی اش بود ،توسط راننده مسافرکش بیرحمانه به قتل می رسد. داستان تلخ یک جنایت هولناک و دلخراش که این روزها احساسات هموطنانمان را جریحه دار کرده است ، داستان یکی از صدها دختری است که طی سالها قربانی خشونت و حلقه های مفقوده پیشگیری از جرم و جنایت علیه زنان شده اند.
به اعتقاد نگارنده  پیشگیری از جرم و حفاظت و صیانت از نوامیس جامعه امری است که توجه همگانی همه دست اندرکاران را می طلبد.
عوامل متعددی در فرآیند سیاست گذاری و اجرای قوانین و بکارگیری پتانسیل های موجود و بازدارنده دخیل هستند هر چند که دستگاه قضا ، پلیس و سایر عوامل در روشن شدن و شفافیت این حادثه تلخ ،جدیت و قاطعیت نشان دادند اما اگر ریشه ها و عوامل بازدارنده و پیشگیرانه که در لایحه ی حمایت از زنان دست نخورده و بدون اجرا باقی بماند ،بدون شک شاهد جنایت های آتی و بیشتر و بیشتر خواهیم بود و قصه الهه ها در افکار عمومی کمرنگ و به دست فراموشی سپرده خواهد شد.
آنچه که هر بار با رخ دادن چنین حوادثی به عنوان مطالبه جامعه زنان مجددا مورد بحث قرار می گیرد ،” لایحه زنان ،کرامت و تامین امنیت بانوان در برابر خشونت ” است که در میان پوشه های بانوان نماینده میلیونها زن در مجلس شورای اسلامی خاک میخورد و نمودی از اجرا و اثرات آن احساس نمی شود.
اگر نگاهی اجمالی به مواد و تبصره ها و فصل های این لایحه بیاندازیم می بینیم که یکی از لایحه های کم نقص تری است که اجرای آن تحول شگرفی در وضعیت بانوان ایجاد خواهد کرد.اما متاسفانه با نگاه به ۳ بند از ماده یک این لایحه هر مطالبه گری را از خواندن بقیه لایحه مایوس می کند!
در این لایحه آمده است : ۱- تامین امنیت و صیانت از کرامت بانوان ۲- تحکیم مبانی خانواده و حفاظت از کیان آن ۳- افزایش سطح آگاهی عمومی و آموزش های اختصاصی در زمینه مقابله با بزه موضوع بسیار مهمی است که اگر به طور جدی اجرا شود شاید کمتر شاهد جنایت های دلخراش و جانگداز علیه زنان باشیم.
حتما می گوییم که ریشه کنی جنایت ، تجاوز و قتل یکی از آمالی ست که هیچ گاه عملی نخواهد شد اما حداقل با آموزش می توان آمار آن را کاهش داد .
از سویی دیگر بررسی علل و عوامل بوجود آورنده این حوادث که ریشه در اختلالات روانی ، فقر و مشکلات اقتصادی و ده ها علل دیگر دارد که حضور گسترده تر و جدی تر جامعه شناسان و روانشناسان را می طلبد. همچنین اهتمام و قاطعیت بیشتر در جهت رفع معضل بیکاری و ایجاد اشتغال و جلوگیری از یاس و سرخوردگی جوانان که بتواند راه های کجروی و بزهکاری را تا حدود زیادی ببند.