دانشجویان نیازمند پیام های تبریک روزشان نیستند؛ آنها را باید شنید و میدان داد

محمدرضایی میرقائد_کارشناس مسائل سیاسی/
۱۶آذر در تاریخ پرفراز ونشیب ایران یک روز ضد استعماری و
وطن پرستی است که برتارک آن
نام دانشجو می درخشد.عنصر دانشجو باید در همه حال فعال و پویا وزنده باشدو نسبت به سرنوشت مردم کشورش حساس و متعهد باشد.
دانشجویان نبض یک جامعه هستند و روند امورات مهم کشور با حضور آنان قابل لمس است .
درشرایط خطیرامروز که جبهه دشمنان وطمع‌ کاران به دانشگاه ودانشجو، سناریوهای متنوع و زنجیره‌ای برای انحراف جنبش دانشجویی کشور و خاموش کردن ندای استکبار ستیزی،حق‌طلبی،آرمان‌ خواهی آن را دنبال می‌کنند؛ بازخوانی و تامل نقش دانشجو در تحقق آرمانها و شعارهای اصیل انقلاب اسلامی و ظرفیت‌ سازی‌ های موثر برای تضمین پیشرفت ایران اسلامی به‌ سمت فتح قله‌های ممتاز جهانی ازجمله گزاره‌ های مهم و تعیین‌ کننده فراروی دانشجویان شریف،بصیر و آینده‌نگر به شمار می‌رود.

روز دانشجو در ایران 
این روز به یاد سه دانشجو (مصطفی بزرگ‌نیا و احمد قندچی و مهدی شریعت‌رضوی) که هنگام اعتراض به دیدار رسمی ریچارد نیکسون معاون رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا و همچنین از سرگیری روابط ایران با بریتانیا، در تاریخ ۱۶ آذر ۱۳۳۲ (حدود چهار ماه پس از واقعه کودتای ۲۸ مرداد همان سال) در دانشگاه تهران کشته شدند، گرامی داشته می‌شود.

زنده نگه داشتن روحیه دانشجویی در دانشگاه ها

با فرا رسیدن این روز مقامات در دانشگاه های کشور حضور پیدا میکنند؛حضوری که
گاها با حواشی پرسش و پاسخ با مقامات عالیه و شور انگیزی و کرسی های آزاد اندیشی تلفیق میشود.
برنامه هایی که درجای خود مغتنم است و نشان از یک رویه درون نظام به جهت آزادی اندیشه به شمار می رود که نسل جوان پرتحرک دانشجو که پرچم داران فریاد های ضد تبعیضی در کشور هستند را مهم می دانند.

دانشجو موذن یک جامعه است: “شهید بهشتی”

«دانشجو مؤذن جامعه است»؛ مؤذن وظیفه بیدار و آگاه‌کردن مردم جامعه را بر عهده دارد و یک دانشجوی باید در تمام زمینه‌ها مختلف جامعه سیاسی، فرهنگی و اجتماعی نقش آگاهی‌دهی و مؤذنی را داشته باشد.

صرف پیام تبریک اقناع کننده
قشر دانشجو نیست
روز ۱۶آذر پر است از انتشار پیام های تبریک مسئولان و اشاره به جایگاه و نقش ممتاز دانشجویان
اما این قشر پیشرو نیازمند بسیاری از پیام های
تبریک خشک و خالی و گاها تبلیغاتی برای روزشان نیستند.
آنها را باید دید ؛شنید و میدان داد.