هنرمندی که بی‌هیاهو در صحنه فرهنگ خوزستان ماند
✍🏻منوچهربرون / دکتر کورش سروش‌پور را از دوران دبستان می‌شناسم؛ از روزهایی که در رامهرمز، هم‌کلاس بودیم و هنوز هیچ‌کدام نمی‌دانستیم مسیر زندگی ما را به کدام سو خواهد برد. کورش از همان سال‌ها دانش‌آموزی بااستعداد و متفاوت بود؛ ذهنی خلاق داشت و در کنار درس، به فعالیت‌های فرهنگی علاقه نشان می‌داد. در میان هم‌کلاسی‌های […]
✍🏻منوچهربرون /
دکتر کورش سروش‌پور را از دوران دبستان می‌شناسم؛ از روزهایی که در رامهرمز، هم‌کلاس بودیم و هنوز هیچ‌کدام نمی‌دانستیم مسیر زندگی ما را به کدام سو خواهد برد. کورش از همان سال‌ها دانش‌آموزی بااستعداد و متفاوت بود؛ ذهنی خلاق داشت و در کنار درس، به فعالیت‌های فرهنگی علاقه نشان می‌داد. در میان هم‌کلاسی‌های آن روزگار، دکتر محمدرضا شهبازی نیز حضور داشت؛ دوستی که او هم همچون کورش، مسیر تئاتر را برگزید و در ادامه تحصیلات خود را تا مقطع دکترا در این رشته ادامه داد.
سال‌های دبستان گذشت، اما هم‌کلاسی بودن ما در دوران راهنمایی و دبیرستان، در دبیرستان امام صادق(ع) رامهرمز، ادامه یافت. در همان سال‌ها، علاقه کورش به هنر نمایش جدی‌تر شد و او قدم در مسیری گذاشت که بعدها به حرفه، تخصص و بخش مهمی از زندگی‌اش تبدیل شد. تئاتر را در کنار استادانی چون یوسف مداحیان، همایون قنواتی، محمد نوروزی بابادی، زهره عباس‌زاده و دیگر فعالان این عرصه دنبال کرد و با تلاش و پشتکار، موفقیت‌های استانی و کشوری به دست آورد.
اما مسیر او در همان اجراهای صحنه‌ای متوقف نماند. کورش سروش‌پور تحصیلات خود را ادامه داد و به مدارج عالی دانشگاهی رسید. پس از پایان تحصیل، به استان بازگشت و بی‌آنکه حضور پررنگی در هیاهوی رسانه‌ای داشته باشد، فعالیت‌های خود را در زمینه آموزش، تدریس، پژوهش و کارگردانی پی گرفت. او در این سال‌ها فیلم‌های متعددی ساخت، آثار نمایشی گوناگونی را روی صحنه برد و دانش و تجربه خود را به دانشجویان و علاقه‌مندان هنر منتقل کرد؛ نسلی که بسیاری از آنان امروز در عرصه‌های تئاتر، رسانه و فیلم‌سازی مشغول فعالیت‌اند.
یکی از ویژگی‌های قابل تأمل در کارنامه سروش‌پور، تنوع فعالیت‌های اوست. نقد، تألیف، آموزش، تدریس، کارگردانی و تربیت نیروهای تازه، هرکدام به‌تنهایی عرصه‌ای جدی و زمان‌بر هستند؛ با این حال، او کوشیده است میان این حوزه‌ها ارتباط برقرار کند و تجربه عملی هنر را در کنار دانش دانشگاهی پیش ببرد. حضور در جشنواره‌های متعدد ملی به‌عنوان داور نیز نشان‌دهنده جایگاهی است که در مسیر حرفه‌ای خود به دست آورده است؛ جایگاهی که حاصل سال‌ها فعالیت و آشنایی با ظرایف هنر نمایش و تصویر است.
با این همه، پرسشی جدی پیش روی جامعه فرهنگی خوزستان قرار دارد: چرا گاهی چهره‌هایی که سال‌ها در عرصه هنر و آموزش فعالیت می‌کنند، آن‌گونه که شایسته است شناخته نمی‌شوند؟ چرا نام برخی افراد در فضای رسانه‌ای پررنگ می‌شود، اما فعالیت پیوسته و اثرگذار هنرمندانی دیگر، در سکوت خبری باقی می‌ماند؟ این پرسش نه برای کاستن از ارزش فعالیت دیگران، بلکه برای توجه به ضرورت شناخت منصفانه‌تر ظرفیت‌های فرهنگی استان مطرح می‌شود.
البته شهرت رسانه‌ای، به‌تنهایی معیار سنجش کیفیت هنری نیست؛ همان‌گونه که کم‌حرفی و دوری از هیاهو نیز نباید به نادیده ماندن تلاش‌های حرفه‌ای منجر شود. آنچه اهمیت دارد، ایجاد فضایی است که در آن آثار، تجربه‌ها، دانش و تأثیرگذاری افراد به‌درستی دیده و ارزیابی شود. اگر هنرمندی سال‌ها به آموزش دانشجویان، تولید آثار و پرورش نسل تازه مشغول بوده است، شایسته است فعالیت‌های او در محافل تخصصی، رسانه‌ها و برنامه‌ریزی فرهنگی استان بازتاب پیدا کند.
برای من، کورش سروش‌پور تنها یک کارگردان یا مدرس دانشگاه نیست؛ او هم‌کلاسی سال‌های دور من است که از روزهای مدرسه، علاقه‌اش به فعالیت‌های فرهنگی را به یاد دارم و امروز می‌بینم چگونه آن علاقه را در مسیری تخصصی و مستمر دنبال کرده است. بازگشت او به خوزستان و ادامه فعالیت در همین جغرافیای فرهنگی، فرصتی ارزشمند برای بهره‌مندی از دانش و تجربه اوست؛ فرصتی که می‌تواند با حمایت از تولیدات هنری، توجه به آموزش تخصصی و معرفی بهتر آثارش، ثمربخش‌تر شود.
خوزستان سرزمین استعدادهای فراوانی است؛ اما استعداد، برای شکوفایی و اثرگذاری بیشتر، به دیده‌شدن، امکان فعالیت و ارتباط مؤثر با جامعه نیاز دارد. معرفی چهره‌هایی چون دکتر کورش سروش‌پور، تنها ادای احترام به یک هنرمند نیست، بلکه دعوتی است برای بازنگری در شیوه شناخت و حمایت از سرمایه‌های انسانی فرهنگ استان؛ سرمایه‌هایی که گاه بی‌سروصدا کار می‌کنند، آموزش می‌دهند، می‌آفرینند و مسیر را برای دیگران هموار می‌سازند.
برای دوست و هم‌کلاسی سال‌های دورم، دکتر کورش سروش‌پور، آرزوی تندرستی، آرامش و توفیق روزافزون دارم. امیدوارم آثار و سال‌ها تجربه او بیش از گذشته مورد توجه جامعه فرهنگی و هنری خوزستان قرار گیرد و زمینه‌ای فراهم شود تا نسل جوان نیز از دانش، نگاه و تجربه این هنرمند بهره بیشتری ببرد. بعضی دوستی‌ها از مدرسه آغاز می‌شوند، اما ارزششان در گذر زمان و در دیدن مسیر پربار زندگی دوستانمان معنای تازه‌ای پیدا می‌کند.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید